Mam obecnie dobrą formę. Wręcz życiową. Co prawda sezon dopiero się rozkręca, ale jestem już po moim najważniejszym starcie po zimie, czyli po XI Myślenickim Biegu Ulicznym. Tam udało mi się w końcu złamać 40 minut na dychę (39m 57s). Biorąc ten czas pod uwagę, teoretycznie stać mnie obecnie na zbliżenie się do 19 minut na piątkę. Postanowiłem więc spróbować poprawić życiówkę (19m 41s) z zeszłego roku.
4 kwietnia 2026, sobota. Przyjechałem z Tomkiem na Błonia w Krakowie z zamiarem szybkiego biegania. Syn był po infekcji, więc musiał pobiec wolniej. Był także mój brat Piotr, ale on obecnie traktuje bieganie bardziej rekreacyjnie. Przyzwoicie się rozgrzaliśmy i poszliśmy na start.
Ustawiłem się w jednym z pierwszych rzędów, by nie musieć tracić zbyt wiele czasu i energii na wyprzedzanie – chciałem skupić się na własnym tempie. Plan był prosty: od startu do mety w miarę równo, a najwyżej mocniejsza końcówka, jeśli będzie z czego.
Plan planem, ale jak to zwykle bywa nieco się podpaliłem. Start na 5 kilometrów nie jest prosty, bo to krótki dystans i trzeba biec naprawdę szybko i się nie oszczędzać, a jednocześnie należałoby nie szarżować na pierwszym kilometrze. Jeśli perfekcyjnie znasz swoje aktualne możliwości, wtedy jest łatwiej. Wiedziałem, że stać mnie na bieganie poniżej 4 minut na kilometr, ale nie byłem pewien, czy będzie to 4:47, czy może bliżej 4:53. Niby niewielka różnica, ale jednak znacząca. No i wyprułem pierwszy kilometr w 3:44…
Gdy spojrzałem na zegarek, już wiedziałem, że to był błąd i że nie utrzymam tego tempa. Ideałem byłoby około 3:50. Mam jednak tej zimy zrobioną solidną bazę i przebiegnięte sporo kilosów w różnym tempie, dlatego nie „zbombiło” mnie (czyli nogi nie zrobiły się z kamienia) i mogłem biec mocno dalej. Tyle, że nieco wolniej.
Drugi kilometr w 3:53, czyli nawet dobrze. Obecna trasa na Błoniach (tymczasowa z powodu remontu) ma nawrotkę w połowie, czyli dokładnie po 2,5 km. Doleciałem do niej, zwolniłem niemal do zera, a później szybko wróciłem do tempa docelowego.
Trzeci kilometr wyszedł 3:57, czyli OK, licząc nawrotkę i kilka sekund na niej stracone. Niestety prognoza na zegarku zaczynała przypominać czas na mecie w okolicach mojego dotychczasowego rekordu. Wkurzyłem się: „Mam super formę i tak się wlekę? Nie ma mowy! Muszę przyspieszyć!„. I próbowałem walczyć, ale organizm właśnie wystawiał mi rachunek za zbyt szybki pierwszy kilometr. Czwarty zrobiłem w 3:55, choć chciałem szybciej.
Chcą poprawić życiówkę o więcej niż kilka sekund, musiałem dać z siebie niemal wszystko. Ostatnia prosta to była już praca całym ciałem – zamiatałem rękami w powietrzu, by nadać ciału rytm i pchać je do przodu. Finisz w okolicach 3:30, a ostatni kilometr wyszedł 3:50. Mocno. Zatrzymuję czas na zegarku i cieszę się w duchu. Udało się! Personal best poprawiony o 21 sekund. Od dziś jest to 19m 20s.
Dobrze mi się biegło, choć nie optymalnie. Myślę, że powinno się udać w tym sezonie złamać 19 minut na piątkę. Albo w okolicach wakacji, albo na jesieni. Zobaczymy.
Dodaj komentarz